आपल्या स्वामी-कल्कीच्या चरणी आयुष्यभर ध्यान करणे, थिरुनावुक्करासरच्या शब्दांची निवड, शिवकामीचे व्रत, हे प्रणयकडून प्रतिबिंबाकडे, सांसारिकतेकडून अध्यात्माकडे जाण्याचे सूचक आहे.

नरसिंह वर्मार पल्लवांच्या राज्यावर आरूढ होऊन नऊ वर्षे उलटली आहेत... नर्तक शिवकामीने चालुक्य सम्राट पुलिकेसीच्या बंदिवान म्हणून नऊ वर्षे घालवली आहेत. त्या काळात, पल्लव सम्राट शिवकामी आणि त्याच्या वडिलांना दिलेले वचन पूर्ण करण्यासाठी चालुक्यांच्या विरुद्ध रक्तरंजित युद्ध पुकारण्याची तयारी करत आहे. परंतु सार्वभौम कर्तव्यामुळे त्याला त्याच्या वैयक्तिक जीवनात कठीण निर्णय घेण्यास प्रवृत्त केले. यामुळे मैत्री आणि निष्ठा बदलतील का? एवढा वेळ लोटला तरी शिवकामीला अजूनही सूडाची तळमळ आहे का? आणि गेल्या नऊ वर्षांचा पल्लव सेनापती, परांज्योती आणि संमिश्र बिक्षू, नागनंदी यांच्यासाठी काय अर्थ आहे?
शिवकामीच्या व्रताच्या या चौथ्या आणि शेवटच्या खंडात कल्किने सन्मान, प्रेम आणि मैत्रीचे विविध स्ट्रेंड कुशलतेने विणले असल्याने, तो वाचकांना भावनांच्या ओळीत घेऊन जातो. ही कादंबरी अभिजात मानली गेली यात आश्चर्य नाही.