भारताची फाळणी हा अलीकडच्या भारतीय इतिहासातील सर्वात भयानक काळ होता. 1950 पासून, विविध माध्यमांमध्ये त्याचे वारंवार चित्रण केले गेले आहे. तथापि, त्यापैकी बहुतेकांनी प्रामुख्याने सामाजिक-राजकीय कारणे आणि परिणामांवर लक्ष केंद्रित केले असताना, ट्रेन टू पाकिस्तान ही कादंबरी आहे ज्याने अशा दहशतवाद आणि संकटाचा सामना करताना आवश्यक मानवी आघात आणि दु:ख टिपले आहे.
कादंबरीची सुरुवात मनो माजरा, मुस्लिम आणि शीख लोकसंख्येचे एक छोटेसे गाव, जे अचानक भारत आणि पाकिस्तानच्या सीमेचा एक भाग बनते. रमणीय आणि शांतताप्रिय गाव, मानो माजरा सर्व संकटांना तोंड देत प्रेम आणि सौहार्दाचा अवलंब करत असे जोपर्यंत बाह्य शक्ती येऊन सर्व सौहार्द भंग करत नाहीत.
मानो माजरा येथे शीख आणि हिंदूंच्या मृतदेहांनी भरलेली ट्रेन आल्यावर वाद सुरू होतो. शीख आणि हिंदू एका बाजूला आणि मुस्लिम दुसऱ्या बाजूला असल्याने दंगली आणि संपाने उच्चांक गाठला. त्यांच्यात आणि त्यांच्या निहित हितसंबंधांमध्ये फाटलेले दोन लोक आहेत - जुग्गुत आणि इक्बाल, पूर्वीचे गुन्हेगार होते आणि नंतरचे एक पाश्चात्य शिक्षित सहकारी होते जे समाज सुधारण्याच्या मिशनवर होते. तसेच सर्व धर्म आणि मतभेदांच्या पलीकडे जाणारी ही प्रेमकथा आहे.
1947 च्या फाळणीच्या सर्वात हृदयस्पर्शी दाखल्यांपैकी एक म्हणून ओळखल्या जाणार्‍या, ज्यांना भारताच्या भूतकाळाबद्दल अधिक जाणून घ्यायचे आहे आणि फाळणीमागील सामाजिक-राजकीय परिस्थितीपेक्षा अधिक शोधत आहेत त्यांच्यासाठी ट्रेन टू पाकिस्तान ही एक आदर्श कादंबरी आहे.