सगळ्यांनी मोठ्या माणसाला नमस्कार केला. राष्ट्राचे मूर्त स्वरूप म्हणून त्यांना मंदिरे उभारून त्यांचा गौरव करण्यात आला, दैवतीकरण केले गेले.'

आता मोठा माणूस गेला आहे, त्याच्या उत्तराधिकारी म्हणून कोणीही नाव घेतले नाही. या पोकळीत मीराला ढकलले जाते, जी सुरुवातीला नाखूष होती परंतु तिला स्वतःला सापडलेल्या स्थितीत अधिकाधिक रस होता. ती तिचा अजेंडा पुढे नेण्यासाठी तिच्या अधिकाराचा वापर करेल किंवा ती तिच्या तत्त्वांना धरून राहील? तिचे राजकीय प्रतिस्पर्धी, जयेशभाई आणि स्वामीजी यांनी पाहिलेले आणि हितचिंतक आयेशा, प्रभू आणि डू बोईस यांच्या मार्गदर्शनाखाली, ती पुढे जाते आणि शक्तीबद्दल-आणि स्वतःबद्दल काहीतरी शोधते.