एम्पायर बिल्डिंग हे ईस्ट इंडिया कंपनीच्या भारतावरील प्रभावाचे एक नवीन खाते आहे, ज्याने संरक्षण, शहरीकरण आणि पायाभूत सुविधांच्या विकासाच्या संदर्भात उपखंडातील तयार केलेले वातावरण कसे बदलले यावर लक्ष केंद्रित केले आहे.

रोझी लेवेलिन-जोन्स या उपक्रमांचे 'राजकीय बांधणी' (भारतीय कंत्राटदार आणि कामगार वापरून) परीक्षण करतात. रेल्वे, गोदी, महापालिकेच्या इमारती, फ्रीमेसन्स लॉज, हॉटेल्स, रेसकोर्स, बॅरेक, स्मशानभूमी, पुतळे आणि कालवे - ब्रिटिशांनी उभारलेल्या प्रत्येक गोष्टीवर बेभानपणे का होईना राजकीय विधान केले. त्यामुळे हे पुस्तक स्थापत्यशैलींशी कमी, ज्यांनी या वास्तू पाहिल्या आणि वापरल्या त्यांच्या मनात सूक्ष्म घुसखोरी जास्त आहे. बदलत्या लँडस्केपला भारतीय प्रतिसादांचे मूल्यांकन करते. भारतीयांनी बर्‍याचदा ब्रिटनमधील नवीन उत्पादन तंत्रज्ञान जसे की मिंटिंग आणि गनपावडर यांना अनुकूल प्रतिक्रिया दिली, तर ब्रिटिशांनी स्थानिक पद्धती शिकल्या आणि त्यांचे रुपांतर केले.

लष्करी अभियंते आणि कार्टोग्राफीपासून ते आयातित कच्चे धातू आणि वाफेच्या शक्तीपर्यंत, लेलेवेलिन-जोन्स वसाहतवादाने घडवलेल्या सामाजिक आणि पर्यावरणीय बदलांचा विचार करतात. हा काळ पूर्वीच्या खाजगी, भारतीय-नियंत्रित कार्ये, जसे की शिक्षण, मनोरंजन, व्यापार आणि उपचार, ब्रिटीश सार्वजनिक संस्था जसे की विद्यापीठे, थिएटर, चेंबर्स ऑफ कॉमर्स आणि रुग्णालये यांच्याकडे स्थलांतराने चिन्हांकित केला गेला.

चालू असलेल्या वसाहतवादाच्या वादविवादांना बाजूला ठेवून, कंपनीच्या काळात भारताच्या भौतिक परिवर्तनाचा हा एक आकर्षक वर्णन आहे.