पर्यावरणीय आपत्तीच्या युगात सेट केलेले, आइसलाईट स्पष्टपणे क्षणभंगुरतेचा स्वीकार करते तरीही आशेच्या दृढतेचे प्रतिपादन करते

आईसलाईट, रणजीत होस्कोटे यांचा आठवा कवितासंग्रह, काठावर उभे राहण्याचा अनुभव-जीवनाचा, निसर्गदृश्याचा, नवे रूप धारण करणार्‍या जगाचा किंवा ज्वाळांमध्ये जाण्याचा अनुभव देतो. तरीही, या कवितांचे नायक देखील एपिफनीच्या काठावर उभे आहेत. शीर्षक कवितेत, आपण निओलिथिक गुंफा-रहिवासी भेटतो, जो आकार बदलणाऱ्या निसर्गाने चकित होऊन पहिला चिन्ह बनवतो. या कवितांचा 'मी' हा सार्वभौम 'मी' नाही. एक शोध, प्रश्न विचारणारा आवाज, तो स्वतःला जीवनाच्या जाळ्यात, विश्वाच्या संबंधात शोधतो. 'टॅसेट' मध्ये, स्पीकर विचारतो: "माझ्याकडे/माझ्याकडे त्वचा नसती/ मी कशाचा/ बॅरोमीटर आहे?" दीर्घकाळापर्यंत जपानी मोनोसाठी वचनबद्ध नसलेल्या सौंदर्याविषयी, होस्कोटे तावीज, पूर्वसूचना, जीवाश्म: लोकांच्या आणि ठिकाणांच्या मागील जीवनातील सक्रिय अवशेष स्वीकारतात. आईसलाईट हे संक्रमण आणि निर्गमनांबद्दलचे पुस्तक आहे, ज्याने मृत्यूच्या वेळी क्षणभंगुरतेचा स्वीकार केला आहे.

औबडे

वाऱ्याच्या अफवा, ढगांचे बॅनर.
खालची पृथ्वी हादरते पण वादळ
आलेले नाही. तुम्ही पॅक करा

प्रवासासाठी, वर पहा, पहा
झाडांचे दरवाजे त्यांची पाने गळत आहेत
खूप लवकर, एक ट्रॅक ज्यावर रेशीम शूज
वाया जाईल, एक चंद्र

अजूनही बोटीच्या वर लटकत आहे.
तुमचा मिठाचा मुखवटा घालून, तुमचा चेहरा
तुतीच्या सावल्या.
ज्यामध्ये दरी
तुम्ही रॅपलिंग करत आहात

तूच का.