"ग्रामीण कथालेखक म्हणून विशेष प्रसिद्ध भागे अनंत भोयरातील कथा 'हराळी' हा सतरा कथांचा संग्रह. या मुख्यतः कास्त (शेती) विषयाशी आहेत. शेती करताना येणान्या नानाविधी संबंधित वर्णने उत्तर देताना सांगाती कोणाला कसरत आलेली वर्णने. ही पावसावरबेभरवशी) मानसिकता असते. तसेच अशी वेळांची वेळ की, ही शेतजमीन विवू न अन्य व्यवसाय करूं किंवा पिकाची पर्यायी मार्गाने निगराणी करून विक्रीची न झटका, माल टोकाचा भाव नही तो दादा (उत्पादन खर्चाइतके पैसे न शेतकरी शेतकरी कष्टाने); अगतिक मी. उदाहरण वावरातल्या (शेतातल्या) कामाला कोणीही मजूर कारणेना म्हणून भंगार मालाच्या धंद्यातून शेतजमीन खरेदी करणा भंगारवाल्याच 'माझी विकत घेतो का? पुरुष शेतमजूर) पक्ष, वर्चस्वासाठी वादावादी विं वा भांडणाचा दावा नया कास्तकार कसा फायदा विण वा तोटा होतो याचे वर्णन 'तितंबा' कथेमध्ये आहे. शहरी-कुटल्या लोकांना हराळी हे हिरवे गवत मऊमुलायम गादीसारखे आकर्षक आणि सुखकारक वाटते; तर तेच हिरवे गवत भरपिकात सारखं तणा पसरत/माजत खाली नयाला किती त्रासदायक ठरते याचे वर्णन 'हराळी' या कथेत आले आहे. या कथाग्रहात आजूबाजूच्या साधनेतील विविध माणसे, त्यांचे स्वभाव आणि त्यांच्या मनातील अनेक समाज दुःखे जाणून घेणा-या ग्रामीण ढंगाच्या कथा आहेत. उदाहरणे इतर सर्व बोलणे असताना गंभीर गोष्ट सांगायला वेळच नाही तर एका खेडूताची खाली कोंडी 'कथेत' आहे. तर पत्नी माहेरचा ओळखीचा माणूस तिला भेटला तिच्या गप्पा मारत राहतो. शांतेचं सोंग पाहिल नवरा ते ऐकत असतो; त्याला पाहुणे मत्सर वाटू, असा आशय 'पांघरून' या कथेमध्ये आला आहे. उत्सुकता पूर्ण विटाळ, आकर्षक प्रयत्न मध्य, शेवटचा निरगाठ आणि तिची उकल किंवा शक्य असेल तर कलाटणी या तंत्राची कथा बसवण्याचा अनेक लेखकांचा प्रयत्न आणि असंतुलन आहे जो अवलंबतो, त्यांच्या कथांमध्ये तंत्र आराम; मंत्र संपर्क. मात्र, 'हराळी' या कथासंग्रह अनंत भोयर यांनी आपल्याला भावलेले जीवनातील कलात्मक अनुभव शक्यतो, जसे की ते व्यक्त केले आहेत, हे त्यांचे लेखन गुणविशेष आहे. जीवनातल्या भडकांचे प्रतीक वेड्या माणसांचे मन दुखावले गेले आहेत आणि मनाचे पापुद्रे उलगडणे हा भोयराचा लेख एक विशेष आहे. आपल्या अनुभवाने खरे राहणे त्यांना शब्दरूप देणे हीच कठीण गोष्ट आहे. भोयर यांना ती भावना आहे. "