रॉबिनहूडचा स्त्री अवतार म्हणजे फूलनदेवी. उत्तर प्रदेशात जन्मलेल्या डाकूराणी फूलनदेवीचं हे वास्तवखुर आत्मकथन आहे. खालच्या गरीब घरातील जन्माला आलेल्या फुलांनी दारिद्र्य आणि अपमान जातीच्या लोकांचा सामना केला. अशा समाजात टिकून राहिली की पोटात आणि जमिनीत लिंपावी, अशा समाजातल्या निवडक भटक्याला एखाद्या मुलीपेक्षा जास्त मान दिला जातो. आपल्या तिप्पट वयाच्या विधुराशी विवाहावर अवघ्या अकराव्या वर्ष तिला, अपमान आणि अत्याचारांना सामोरं जावं लागलं. समाजाने तिची वेश्या म्हणून संभावना केली. तिला ठार करण्यासाठी सुपारी घेतलेल्या डाकूंनी तिला पळवले. पण तीही ही जगली आणि स्वतःच डाकू बनली. पुरुषांच बंदूक चालवून ती दरोडे घालू. अजूनही ती एक स्त्री होती. तिला प्रेमाची भूक होती. तिला प्रेम आणि आधारा माणूस हि नियतीने राऊंड. अनेकदा अनेक डाकूंनी अत्याचार केले. अपमान आणि अत्याचारांनी कल्पनेच्या बाहेर घायाळ स्थितीही ती कायम राहिली. तीन वर्ष ती उत्तरप्रदेशातल्या जंगलांमध्ये डाकू म्हणून थैमान घालत होती. गोरगरिबांना वाटणे ही लोकप्रियता आहे. सरकार हवालदील. शेवटची ती शता आली आणि मग अकराला वर्ष खटल्या तुरुंगात तिला स्थानबद्ध मांडणी करून. अजूनही तळागाळातल्या शोषित वर्गाला ती आपल्याला वाटते. फूलन म्हणते, ''मी स्वतः फार सुच नाही आहे माझे म्हणणे नाही. पण मी वाईट सुद्धा नाही. पुरुषांनी जे भोगायला लावलं त्यांना मी त्याची परतफेड मला लावली. माझी जातीतली एक स्त्री प्रथमच आपली गोष्ट सांगतेय. एकाच वेळी दबल्या जाणार्‍या आणि अपमानन जळणार्‍या लोकांसाठी मी धैर्यवान हात करत आहे. मी जे भोगलं त्याची पुनरावृत्ती होऊ नये म्हणून हा प्रयत्न.