लोकमान्य टिळकांच्या सांगण्यावरून 1906 साल त्याने मायदेश सोडला. कृषीशिक्षण घेत असताना त्याने क्रांतिकेंद्रे काढली. गदरच्या शेवटच्या तो उठवावर होता. लाला हरदयाळ, पं. काशीराम, विष्णू गणेश पिंगळे, वीरेंद्रनाथ चट्टोपाध्याय, भूपेंद्रनाथ दत्त हे क्रांतिकारक त्याचे सहकारी होते. शास्त्राधारा संघटित करण्यासाठी त्याने जपान, अमेरिका, कॅनडा इराण, स्को, बर्लिन अशी भ्रमंती केली आणि अपार साहस अंगावर. डॉ. सन्यत सेन आणि डॉ. जॉर्ज वॉशिंग्टन कार्व्हर हे त्याचे आदर्श होते. सामूहिक षड्यंत्र घडवल्यानंतर पंचवीस मेक्सिकोत कृषीक्रांती आणून झटत होता. स्वराज्य नंतर त्याचे सुराज्य रूपांतर करण्यासाठी तो मोठया उमेदीने मायदेशी परतला. मात्र या महान क्रांतिकारक निश्रेष्ठ कृषी दिसायला आली ना चिरा.....ना पणती....'