महादेव मोरे यांच्या 'ईगीन' या संग्रहातील कथा समाजाच्या तळागाळातील लोकांचे जीवन अधोरेखित करतात. काही गंभीर, तर काही गमतीदार अशा त्या कथा आहेत. मूठभर पांढरपेशांच्या भिन्न जगदलितपददलित कष्टकऱ्यांचे, तर हे विशाल जगाच्या हर्षखेदाच्या, व्यभिवंचनांच्या कथा आहेत. विषय वैविध्य हे कथांचे वैशिष्ट्य आहे. रानाम मजूर अडचण घाम गाळणे, मोटार वर्कशॉपमध्ये काम करणे, टॅक्सी ड्रायव्हग करणे, पिठाच्या गिरणीत राबणे व विविध कष्ट घालणे फुलांची आठवण करून लेखक आपल्या खडतर जीवनप्रवाहात कथा जीबीजं पसरली ती पूर्ण नजाकतीसह असते. वाचनीयते अंगाने जाणया ह्या गोष्टी योग्य रंजकच नाहीत तर त्यापलीकडे त्या दर्जा त्या आपला सकस वदेदारपणाही सिद्ध करतात. वाचकाला गुंगविणाया, विचार गुण लावणाया आणि काही त्याच्या गाल बरोबर स्मितहासकी रेषा फुलविणाया कथांनी मराठी कथेचे दालन समृद्ध केले आहे. मराठी सीमा चित्रात मातीचा गंध पाहिली खास भाषा आणि ती उमटलेली ठसठशी व्यक्तीरे हेही कथा सामथ्र्य आहे. उपमा, अलंकार, प्रतिमा आदि जंजाळात न अडकता साध्या, व प्रवाही निवेदनाच्या वाचकाला शेवटपर्यंत बांधून ठेवण्याचे लेखक कसब दादासारखे आहेत.