श्री दासबोध हे लोकोत्तर ग्रंथात सच्छिष्याची लक्षण विस्तारण विश करताना श्रीसमर्थ रामदास म्हणतात : असे सच्छ्याचें वैभव । सद्गुरुवचनीं दृढभाव । तेणें गुणें देवराव । स्वयेंचि होती ।।४९। (दश पाचवा, समास तिसरा) ...असंच्छिष्याचं वैभव सदस्य. सद्गुरुवचनावर त्याचा दृढविश्वास असल्यामुळेच तो स्वतः: सद्गुरुस्वरूप होतो, देवाचाही देव होतो... आत्मकर्तेच्या बलावर सद्गुरुस्वरूप प्राप्त करून सर्वोत्तम शिष्य एकलव्य. त्याचीही चरितकहाणी. आद्य एकलव्याच्या कपल्या अंगातून गळणा-या रक्ताच्या कणाकणांतून कधी जात, कधी धर्म, कुठं रक्तशुद्धी, कुठल्या वर्ण अशा कोणत्या कारणाने रोज नवनवे एकलव्य जन्माला येत आहेत; आणि अमर्याद- भिमोटाला संघर्ष करणारे, पोटासाठी लाचार पुरुष द्रोणाचार्यही पावलोपावली भेटत आहेत. महाभारत-काळापासून ज्ञान आणि पोटभरू विद्या गल्लत सुरू. ज्ञानोपासक आत्मकेंद्रित, अहंमन्य, लाचार व पोटार्थी बनले. त्यामुळं ज्ञान व समाजाची नैतिक घसरगुंडी. स्वार्थप्रेरक, पक्षपाती आणि उच्च जीवननिष्ठा न वजनं ज्ञान हेच ​​व्यक्तीच्या आणि समष्ट -हास चंद्र आणि अपकर्ष चंद्र मुख्य कारण गेलं. या चरितकहाणीचा मूलस्त्रोतच हा आहे. प्रत्येकपि ज्ञानं वाचायला लावच, अशी ही कथा आहे.