'नागीण', 'नदीपार' आणि 'माचा वाडा' या चारुता सागर यांच्या कथा ग्रहांनी मराठी कथेतील अनुभवाचे क्षितिज अधिक विस्तारित केले आहे. मानव जीवनाचे अद्भुत वाटावे असे त्यांनी विश्व केले. त्यांच्या कथेतील जीवनचित्रणाचा पैस हा विशाल स्वरूपाचा आहे. एक लेखक म्हणून अनुभव तीच ती वीण बसवण्याचा त्यांचा स्वभाव. त्यांना जीवनाविषयी अपरंपार असे कुतूहल होते. त्या पोटी त्यांनी जीवनाची विविध तहाची चित्रे रेखाटली. ती अपूर्व अशी आहेत.
ग्रामीण चंदन दुःखं शांत, रुग्णी पेशल काळ्या लोकांचे ते विश्व भटक्या निराधार, एकाकी, भंग माणसाचे विश्व जग त्यांनी कथेतून पाहिले. विस्तारित स्वरूपाची निवडडता पक्षापर्यंत न राहता भटके-विमुक्त, डोंबारी, नवाले, गारुडी, फासेपारधी, जोग, बेर, मढे स्वार, रोहिला जमात, वाटमारी दरोडेखोर या जीवनाचा समग्र वेध घेतात. गावगाड्यातील बदल कालत्यातील स्पंदनेही ते सूक्ष्मपणे टिपतात. प्राणिसृष्टांच्या सळसळत्या चित्रणात साप, अजगर, बैल, म्हशी, गाही चपखल नागरी । मुक्या जनावरांची परवड आणि त्या माणसांना नातं केंद्रस्थानी येतं. तसेच माणूस आणि पुरुषाच्या मरणानुची विविध रूपे, लोकतत्त्वीय कल्पनाबंध, घटकाचा धकी. ती घेतली.
अभिजात शहाणपण हे चारुता सागराच्या भाषारूपाचे वैशिष्ट्य आहे. काव्यत्म अल्पाक्षरी शैलीत ते कथा सांगतात. निवेदनाच्या अनेक खुबींचा समर्थपणे उपयोग करतात. त्यांची मराठी कथा समृद्ध करण्यात त्यांच्या कथेचा फार मोठा वाटा आहे. वाचकाची समज विस्तारण्याचे व अभिनव कथारूप घडविण्याचे कार्य ती समर्थपणे करते.