“माझे माझ्या हा एक अंतर्बाह्य दोनला म्हणजे झोका. हे परिपूर्ण आत्मचरित्रही नाही. लग्न तेव्हा मी एकवीस आणि प्रवीण तेवीस वर्षांचा. बत्तिसाव्या वर्ष पतीला पाठ वर्तक मणक्याची जकात इजा होते आणि त्याचं मी डिप्रेशन म्हणजे औदासीनशी झगडत होते. मनोरुग्णतेशी झगडताना अंथरुणाला खिळलेल्या पतची काळजी घेण्याची होती. परीक्षा अन संघर्षाचा काळ होता.
कांपालिवूड नट ख्रिस्तोफर रीव मदतीला धावून आला. स्वतःच्या दुर्गतेशी झगडण्याची मानव शक्ती गेला.
प्रवीण आणि माझे जगणे म्हणजे न हरवलेल्या वेदनेची कहाणीच बनले. मनातील राजा लढले मला गंभीर दुखण्यात आले.
कथा-पुराणात नायक-नायिकांच्या छळ अन् वनवासाच्या गोष्टींपेक्षा आमचा हा १६ वर्षांचा प्रवास आहे. प्रवास अजूनही संपलेला नाही. संघर्षाशी आणखी खेळ सुरू आहे.
श्रद्धा आणि अध्यात्मां जगाच्या संघर्षाची लढाई दिलं. एकेका संकटात जीवनाचा झोक्याचा तोल सुटण्याअगोदर श्रद्धेने जगाची पकड घट्ट केली. माझा आणि प्रवीणाचा हा हार न मानलेल्या जोडप्याचा संघर्ष आत्माविष्काराची कहाणी होवो!
माझ्या या लेखनात मनाच्या चिंध्या गुंडाळे बसले. माझी जायची वेळ येईल तेव्हा देखणी भरजरी पैठणी असेल.