जनन हरिश्चंद्र आख्यानाचा आणि कीर्तनाचा समरोप केला. फक्त स्वतः भारावून होती की, कीर्तन संपल्यावर विठामाचा गजरचं भानही कुणाला राहिलं. जनचेह-यावरचे बधिर भाव बघून नामदेवाला भडभडून, तर ज्ञानेश्वर गहिवरले. त्या प्रतिमाना बघून जनी लहानहून लहान. लटपट पावलान थरथरत उभी असलेली जनी खाली असणार तोच ज्ञानेश्वरनामदेवांनी तिला सावरलं. पोटाशी धरलं. प्रेमभरानं तिच्या पाठीवर थोपटून तिला सामोरी केली. आणि म्हणाले ''धन्यऽऽ! धन्य हो जनाबाई तुम्ही! जनाबाई, तुम्ही एक स्त्री, शही शूद्र; पण अर्थपूर्ण आणि भावगर्भ रचना तुम्ही करू शकता हा या युगातला चमत्कार मानावा. तुमचा प्रत्येक हुंकार म्हणजे ओंकार आहे. ओंकार ही ईश्वराची मोहोर आहे. देवाची स्वाक्षरी आहे. आणि जनाबाई, तुम्ही 'ओंकाराची रेख' आहात, ओंकाराची!' त्या वा-या नंद ती स्पंदनंद चंद्रभाग वाळवंटात विखर टाकूनली. वाळवंटाचा कणकण थरारला. ति ती स्पंदनन चंद्रभागातून वर पसरली. चंद्रभागेचे पाणी रोमांचले. तरंग उठले. त्या तरंग वैध चंद्रकिरण नाचत होती. त्यांनी ते ओंकार तरंग अवकाशात आणले. त्यांना लक्ष धुमारे फुटले. त्यांनी अवघे गगन मंडळ व्यापले आणि मंदिर कळसाला वेढा दिला. तिथून ते तरंग गर्भागारात उतरले. गर्भागाराच्या काळ्या फत्तर फुलांनी आनंदाने उजळल्या. पाणी गर्भागार निघाले. त्याचा प्रकाश सावली मुखावर. त्याच्या आनंदाला तर पारवार टिकट नाही. राज्यांतून जमिनीच्या धारा. Reala nam ीनंsa namasa namasa namasala la na na na na na na la na raurasa na raurasa na. काकड आरती गुण मात्र सदा गुरवाला दोन गोष्टींचा अर्थ नाही. एक म्हणजे विठ्ठलाच्या दगडी कोशाच्या कोठल्यातील पाणी का वाहतुक आणि नेहमी आपल्यासाठी गर्भागार म्हणजे 'विठ्ठल विठ्ठल' ध्वनिगुंजना सांगणे याचा 'रेखा', 'ओंकाराची रेख' असा धनी कसा घुमत होता!