आपल्याकडे दोन प्रकारचे वाचक आहेत; शहरी भागातील आणि ग्रामीण भागातील. काही वेळा, शहरी लोक काही ग्रामीण शब्दांशी परिचित नसतात, त्याचप्रमाणे ग्रामीण लोकही काही शहरी शब्दांशी अपरिचित असतात. सारवा हा शब्द ग्रामीण भागातील आहे. कोणत्याही मार्गाने, शहरवासीयांना ते कळेल. ज्या भागात भुईमूग, चना, गहू पीक मिळते, तेथे काही शेंगा, कणीस किंवा कान शेतातच राहतात, जसे भुईमूगाच्या बाबतीत ते जमिनीखाली राहतात. ते उरलेलं उचलणं म्हणजे सारवासारव. ज्यांना अन्नधान्याचे महत्त्व कळते तेच लोक ते उरलेले धान्य उचलण्यासाठी सारासार विचार करतात. लेखकाला नाटकं, कादंबऱ्या, लघुकथा वगैरे मिळतात. ही रूपे त्याच्या मनातून निघून गेल्यावर अनेक गोष्टी सारवाच्या रूपात त्याच्या मनात रेंगाळतात. मी नेहमी म्हणतो की लेखकाने ते उरलेले पकडण्यासाठी थोडी चिकाटी दाखवली पाहिजे. या प्रक्रियेत जे काही जमते ते नक्कीच काजू, माती, दगड आणि काही वेळा रिकाम्या कवचांचे मिश्रण असेल. पण मग सारवासारव म्हणजे काय!