गदिमांच्या या आत्मपर लेखांचे स्वरूप स्मरणरंजनात्मक;
ललितरम्य आहे. पूर्वायुष्यातल्या रात्री जागवताना
'त्याळी गावचांत एक आग मौज होती',
असे गदिमांनी म्हटले आहे. ते सारे दिवस मंतरलेले होते.
अवघड असले तरी उभारणी होते. संस्कार होते,
जडणघडणीचे होते, उत्साह आणि उमेद वाढवणारे होते,
असा भाव या संग्रहातल्या लेखांतून व्यक्त होतो.
निवेदनातला असापैसपणा आणि उघडपणा त्यांच्या
उमद्या स्वभावावर प्रकाश टाकतो.

ग. दि. माडगूळकर हे लेखन विलोभनीय आहेत
शला ताजेपणा, स्थानाचा मोलाचा सुगंधी मनाला मोहवतो
त्यांचा मोठातला ओढा, चित्रमयता आणि नादमधुरता
वाचकाला गुंग टाकते. व्यक्ती, घटना, घडणारी घटना
सर्जक प्रतिभा मनाला भावते.

गतकाळातील स्वत: च्या मन:स्थिती अचूक वर्णन करताना
त्यांची लेखणी विलक्षण संयम धारण करून व्याकूळ भावस्पंदने उमटवते.
चराचरातील अमूर्त किंवा जडभौतिक तत्त्वांनाही माडगूळकरांचा
लेखणीतल्या विजेचा स्पर्श लाभला,
ती तत्त्वे ससमूर्त वाचकाचे क्षण- अवतरतात.
– अविनाश सप्रे