खाली कप्प्यात दडवून ठेवलेली, गाडलेली ही गोष्ट आपल्या मुलींना, नातवंडांना चूक सांगायची? ही गोष्ट साधीसुधीच मुळी. ती एक अत्यंत लाजिरवाणी, दुर्दशा भोगता होती. असा भोगवटा ज्याचं दु:ख, अपमान, लाज प्रदीर्घ काळानंतरही खाली पन्नास वर्षांनंतर यात्किंचितही कमी नाही. एक दिवस आपलं मन मोकळं करवंच आहे, घडलं मला होतं पण मी कुठल्या तोंडात त्यांना हे सांगणार आहे. त्याची निवडलं, ते आपण लिहून काढणे, कागदावर उतरवलं.'' आठवा अर्धशक– मुलगा वर्षथोडकी, पन्नास जननंद घडला. धुमसतला कोंडमारा सहन केला. १९९२ साल या कोंडमाऱ्यांचा उद्रेक झाला. ऐन तारुण्यात जॅनला जो शारीरिक आणि मानसिक छळ सोसावा कारण त्याचं हृदयद्रावक कथन या पुस्तकात वाचायला मिळतं. 'सुखदाय' हे गोड बिरुदिनी ज्यांच्या नावाने सर्वांत आढळते त्याप्रमाणे त्यांना जन्म दिला जातो पण त्यांना तोंडातून वेदनेचा हुंकार काढण्याची सोयही मिळते. कारण ओळखीची टांगती तलवार तर त्यांच्या समोरा वरच शिवाय घरादाराची अब्रू वेशीवर टांगली जाईल. लैंगिक स्वराज्य: जो अपमान, जेख तिला सोसवां लागल त्याची ही सांगणी.