विसाव्या शतकाच्या पहिल्या चार दशकांमध्ये, ब्रिटिश भारतीय सैन्याने वांशिक आणि धार्मिक समावेशकतेचा भ्रम निर्माण केला. सैन्याने ब्रिटिश ख्रिश्चन, पंजाबी शीख, हिंदू राजपूत, वायव्य भारत आणि अफगाणिस्तानमधील मुस्लिम आणि नेपाळमधील "गुरखा" यांच्यासह "मार्शल रेस" नावाच्या विविध सैनिकांची भरती केली. त्यांनी शिस्तबद्ध आणि निष्ठावान राहण्यासाठी या सैनिकांच्या काही परंपरा सैन्यात समाविष्ट केल्या. यामध्ये मुस्लिमांना रमझानमध्ये उपवास करण्याची परवानगी देणे, नेपाळी हिंदूंसाठी शुद्धीकरण समारंभ अनिवार्य करणे आणि शीखांना धार्मिक तलवारी बाळगण्यास सक्षम करणे समाविष्ट आहे. लष्करी अधिकार्‍यांना आशा होती की या पद्धती सैन्यात आणल्याने शाही लष्करी सेवेवरील टीका कमी होतील जेथे वसाहतीविरोधी भावना अधिक बळकट झाली आहे. त्याऐवजी, फेथफुल फायटर्सने दाखवल्याप्रमाणे, याने सैनिक आणि नागरिक यांच्यात अनपेक्षित संवाद निर्माण केला आणि समुदायांमधील आणि त्यांच्यातील फरक कठोर केला. दुसऱ्या महायुद्धात उपनिवेशवादापासून सैनिकांच्या अलिप्ततेचा भ्रम नष्ट झाला असला तरी, केट I माझा युक्तिवाद आहे की सैन्याने वांशिक आणि धार्मिक भेदाचे सैन्यीकरण केले, ज्यामुळे भारताच्या हिंसक फाळणी आणि स्वातंत्र्यासाठी चिरस्थायी वारसा निर्माण झाला आणि वसाहतीनंतरच्या जगाचा स्थानिक हिंसाचार. फेथफुल फायटर्सना एनएसीबीएस स्टॅनस्की पारितोषिक आणि अमेरिकन हिस्टोरिकल असोसिएशनचा पॅसिफिक कोस्ट ब्रांच बुक अवॉर्ड मिळाला.