पाकिस्तानी लष्कर ही एक विलक्षण शक्तिशाली आणि प्रभावशाली संस्था आहे, ज्यामध्ये प्रचंड जमीन आणि संसाधने आहेत. औपनिवेशिक सशस्त्र दलांमध्ये त्याची मुळे खोलवर आहेत आणि आपल्या सैनिकांना पुरवण्यासाठी काही प्रदेशांवर जास्त अवलंबून आहे, विशेषत: ग्रामीण पंजाबचा काही भाग, जिथे पुरुषांनी पिढ्यानपिढ्या सैन्यात सेवा केली आहे. ही माणसे, त्यांच्या बायका आणि माता आणि त्यांच्या सभोवतालची लष्करी संस्कृती हे मारिया रशीदच्या 'डायिंग टू सर्व्ह'चे केंद्रबिंदू आहेत, जे नाविन्यपूर्ण आणि संवेदनशीलपणे या प्रश्नाचे निराकरण करते: जेव्हा लष्करी कामाचा परिणाम दुखापत, दुर्बलता आणि दुर्बलतेत होतो तेव्हा त्यांची प्रगती कशी होते? मृत्यू? शहीद झालेल्या सैनिकांच्या विधी स्मरणार्थांना अभ्यासाचे एक महत्त्वपूर्ण ठिकाण म्हणून घेत, रशीद यांनी असा युक्तिवाद केला की हे "शोकांचे चष्मे" हे आपल्या प्रजेच्या जीवनात सर्वशक्तिमानता मजबूत करण्यासाठी सैन्याने प्रभाव, लिंग आणि रचना यांचे काळजीपूर्वक हाताळणी आहेत. चकवालच्या प्रसिद्ध मार्शल जिल्ह्यात तिच्या अभ्यासाचा आधार घेत, रशीदला भरती आणि प्रशिक्षण पद्धतींवर तसेच मृत्यूचे व्यवस्थापन आणि कुटुंबांना नुकसानभरपाई देण्यावरही असाच परिणाम होतो. तिचे म्हणणे आहे की जागतिक स्तरावर लष्करी संस्थेच्या आवाहनाला आव्हान देण्यासाठी हे प्रभावी तंत्रज्ञान समजून घेणे महत्वाचे आहे.