भारताच्या स्वातंत्र्यलढ्याचा इतिहास सहसा अहिंसक चळवळीच्या दृष्टीकोनातून सांगितला जातो. तरीही, वसाहतवादाच्या सशस्त्र प्रतिकाराची कथा तितकीच महत्त्वाची आहे. विनायक सावरकर, अरबिंदो घोष, राशबिहारी बोस, बाघा जतीन, सचिंद्र नाथ सन्याल, भगतसिंग, चंद्रशेखर आझाद आणि सुभाष चंद्र बोस ही नावे आजही सर्वांच्या स्मरणात आहेत. त्यांची कथा जवळजवळ नेहमीच वैयक्तिक वीरतेची कृत्ये म्हणून सादर केली जाते आणि व्यापक चळवळीचा भाग म्हणून नाही ज्याची कोणतीही व्यापक रणनीती किंवा स्वातंत्र्याच्या एकूण लढ्यावर महत्त्वपूर्ण प्रभाव पडला. प्रत्यक्षात, क्रांतिकारक एका मोठ्या नेटवर्कचा भाग होते ज्याने अर्ध्या शतकापर्यंत ब्रिटिश साम्राज्याविरुद्ध सशस्त्र प्रतिकार केला. त्यांनी केवळ भारतामध्येच एक विस्तृत नेटवर्क निर्माण केले नाही तर ब्रिटन, फ्रान्स, थायलंड, जर्मनी, पर्शिया, रशिया, इटली, आयर्लंड, युनायटेड स्टेट्स, जपान आणि सिंगापूर येथे नोड्स स्थापित केले. विविध मुद्यांवर, त्यांना यापैकी काही देशांच्या सरकारांकडून अधिकृत समर्थन आणि मान्यता मिळाली. त्यावेळच्या भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेसची अंतर्गत गतिमानताही क्रांतिकारकांशिवाय समजू शकत नाही, ज्यांना संघटनेत व्यापक पाठिंबा होता. ही काही निरागस वैयक्तिक वीरतेची छोटी-मोठी चळवळ नव्हती तर त्यात मोठ्या संख्येने असाधारण तरुण आणि स्त्रिया सामील होते जे एकमेकांशी आणि त्यांच्या काळातील विकसित घटनांशी अनेक मार्गांनी जोडलेले होते.

क्रांतिकारी, सर्वाधिक विकल्या गेलेल्या क्रांतिकारकांचे हिंदी भाषांतर, त्यांची कथा सांगते, जी अत्यंत साहसी, कारस्थान, हेरगिरी, अविश्वसनीय शौर्य, शैतानी विश्वासघात आणि नियतीच्या धक्कादायक अप्रत्याशित वळणांनी परिपूर्ण आहे.