कलकत्ता येथे 1993 च्या बो बाजार बॉम्बस्फोटाने व्यस्त व्यावसायिक जिल्ह्यातील कोठे संपवले. पुढच्या काही वर्षांत, डान्स बार आणि डिस्को म्युझिकने मुजरा, कथ्थक आणि ठुमरी या जुन्या जगाच्या आकर्षणाची जागा घेतल्याने तवायफांनी हा व्यवसाय सोडण्यास सुरुवात केली. रेखाबाई, एक गणिका, अनिश्चित भविष्याचा सामना करत, एका चौरस्त्यावर दिसली. तिने कुठे जावे? तिने पुढे काय करावे?

मूलतः कंजारभाट जमातीतील, रेखाबाई लहान असतानाच त्यांना तवायफ म्हणून विकले गेले आणि प्रशिक्षण दिले गेले. 1980 च्या दशकात, जेव्हा कोठ्यांना सौंदर्यशास्त्राची केंद्रे म्हणून मान्यता मिळाली नाही आणि समाजाने तवायफची कला नाकारली, कारण त्यांना वाटले की ते अडकारीच्या (कार्यक्षमतेच्या) वेषात लैंगिक कार्य आहे, तेव्हा रेखाबाईंनी कलकत्ता आणि मुंबईत स्वतःचे नाव कमावले. एक गाणारा-नृत्य करणारा तारा. तो एक काळ होता जेव्हा तिला बंदुका, गुंड आणि गालिबच्या गझलांना चकमा देऊन स्वत:चे नशीब घडवायचे होते, तिच्या मोठ्या कुटुंबाचा उदरनिर्वाह चालत होता आणि मुलाला इंग्रजी माध्यमाच्या बोर्डिंग स्कूलमध्ये वाढवायचे होते.

या मार्मिक संस्मरणात, तिने आपल्या मुलाशी तिच्या जगण्याची अविश्वसनीय कथा स्पष्टपणे, कृपा आणि विनोदाने कथन केली आहे, कधीही एक ठोका चुकत नाही आणि नेहमी मनाने भरलेले आहे.