माणूस जन्माला येतानाच काही नातीगोती देख खा. मग काही गावे आणि काही माणसे त्या गोतात सामील. त्यांचेही मग त्याच्यावर संस्कार करा. त्या गावांच्या आणि त्यागावेच तो व्यवहार माणसाच्या. त्याचे जीवन हे खऱ्या अर्थाने त्याची स्वतंत्रता नाही. या मालकांच्या हातभाराने त्याचे जीवन फुलत राहते. आपले स्वतःचे कोण आणि आपल्याला इतरांनी, याचा हिशोब मांडणे अवघड असते. सुधी रसाळांनी समीक्षक दृष्टान्त नेमकेपणाने अशा गावांबद्दल आणि माणसांबद्दल काही लिहिलं आहे, अर्थातच त्याबरोबर स्वत:बद्दलही: रसाळांना जशी माणसे आठवतात, गावे आठवतात; तुला तो काळही आणि त्यावेळची संस्कृतीही आठवते. ही व्यक्तिचित्रे जशी काही गावांची आणि काही माणसांची आहेत, ती एका मावळीत संस्कृतीचीही आहेत. नरेन्द्र चपळगावकर