देवी अहिल्याबाई होळकर या एका असामान्य स्त्रीच्या जीवनाची आणि काळाची ही कथा आहे. 1725 च्या सुमारास चौंडी गावात जन्मलेल्या, तिने बाजीराव पेशवे आणि त्यांचे प्रिय मित्र मल्हारराव होळकर यांना आपल्या तेजाने, केवळ आठ वर्षांची एक लहान मुलगी म्हणून प्रभावित केले. मल्हारराव होळकरांनी तिला आपल्या सून, खंडेराव होळकर यांची पत्नी म्हणून आपल्या कुटुंबात आणले. अहिल्याबाईंनी त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली प्रशिक्षण घेतले आणि नंतर मल्हारराव होळकर यांना बहाल केलेल्या सुभेदारीचा वारसा मिळण्यासाठी स्वतःला योग्य असल्याचे सिद्ध केले. अहिल्याबाईंचे वैयक्तिक जीवन दुःखाने भरलेले होते. एक पती, ज्याने राज्याच्या आणि नंतरच्या कारभारात रस दाखविला नाही, एक मुलगा, ज्याने केवळ आपल्या वडिलांचे दुर्गुणच घेतले नाहीत, काही पावले पुढे आहेत, परंतु तो एक कायमस्वरूपी स्रोत देखील होता. पण अहिल्याबाईंच्या आई-वडीलांनी तिला जोरदार पाठिंबा दिला. त्यांच्या मृत्यूनंतर, अहिल्याबाई अजूनही एक एक करून अनेक नातेवाईकांच्या हानीचा सामना करत होत्या, एकतर आजारी किंवा सतीच्या दुष्ट प्रथेला. तिच्या जवळच्या आणि प्रियजनांच्या मृत्यूने त्रस्त होऊनही, तिने प्रचंड दैव आणि नीतिमत्तेने अनेक राजकीय वादळांना तोंड दिले, या विरोधातही भक्कम भूमिका घेतली. त्यांच्या कारकिर्दीत अहिल्याबाईंचे दान आणि परोपकारी कार्य सर्वत्र साजरे केले जाते. तिने नर्मदा नदीवर अगणित मंदिरे, बांध, विहिरी, रस्ते आणि प्रवाशांसाठी विश्रामगृहे बांधली… पण जे काही कमी ज्ञात आहे, ते म्हणजे, ती अत्र्यंत बट्टू आणि बट्टू नसलेली होती. . ती एक एकटी स्त्री होती जी नुसतीच जगली नाही तर तिच्या काळातील धूर्त आणि षडयंत्रकारांमध्ये भरभराट झाली. पुरुष श्रद्धेने वश झालेल्या युगात ते स्वतःच काही साध्य नव्हते. ती प्रत्येक प्रकारे तिच्या वेळेच्या पुढे एक महिला होती. मल्हाररावांच्या मृत्यूनंतर सुमारे 30 वर्षांचा अहिल्याबाईंचा कारभार हा महेश्वर येथील व्यापार आणि व्यापार तसेच कला आणि साहित्याच्या वाढीमुळे चिन्हांकित आहे. तिची सामाजिक काळजी आणि धार्मिक सुधारणांबद्दलची तळमळ, अतुलनीय राहते. तिची देशाप्रती असलेली भक्ती आणि पेशव्यांच्या गादीवरची तिची निष्ठा अनुकरणीय आहे! केवळ तिच्या परोपकारी कार्यानेच नव्हे, तर डब्लूपॅलरसह सोबतीने इतिहासात एक विशेष स्थान मिळविणाऱ्या लेडीच्या जीवनातील भावनिक प्रवासाचा शोध घेण्याचा हा एक नम्र प्रयत्न आहे. `तिला केवळ तिच्या धर्मादाय मसुद्यासाठी ओळखले जाऊ नये, तर राजकीय कलाकुसर` खरी कर्मयोगिनी!